COVER BOEK LUCAS VAN FRITS MARNIX WOUDSTRA

  

De geleerden zijn er uit: Dit wordt de cover van het grote Lucas Casimiro-boek,( voorlopig!)

Proefcovers voor het Lucas boek

Hierbij enige proefcovers voor het Lucas boek van Frits Marnix Woudstra, dat in oktober zal verschijnen bij Thomas Rapido-bezige Bij.

Piet Schreuders maakte ze alvast voor de catolugus van de uitgeverij. het boek wordt mooi en goed!

Fm

Het eerste Lucasloze jaar

Woensdag 17 december 2014 gaat halfop aan wachten op de loodgieter. Wanneer de heren eindelijk arriveren blijkt een ingreep die aan de telefoon slechts 'een kwartiertje duurt, zeker niet meer' anderhalf uur in beslag te nemen. Hakken, zuchten, steunen, beitelen, bellen - hoe zit de leiding van zo'n en zo'n type in elkaar, hoe de afsluiting, hoe de ringetjes? Kunnen die dan geperst of...? Ondertussen probeer ik in de woonkamer een boek te lezen. De wind giert over het balkon en door de binnentuin en jaagt de regen tegen de ruiten.

Precies een jaar geleden werd ik 's ochtends vroeg maar ook weer niet heel vroeg gebeld door Flocco, de vader van Lucas. Lucas is weg. Zijn kamer is leeg. Meteen stap ik op de fiets richting de Christiaan de Wetstraat. In mijn hoofd een onrustig gevecht tussen het besef van wat er aan de hand is en de hoop Lucas straks gewoon weer thuis aan te treffen, in het bed waar hij het grootste deel van de afgelopen weken heeft doorgebracht of, wie weet, aan de keukentafel, op de bank in de woonkamer. Een gevecht waarbij de ene vechter er angstaanjagend veel groter en gevaarlijker uitziet dan de ander; gokkers op de underdog verzenden vergeefse schietgebedjes en knijpen in hun duimen tot ze wit zien. Het bed, de keukentafel, de bank - het zijn plekken waar Lucas al een jaar niet meer is geweest.

De zeventiende december van het jaar 2014 fiets ik opnieuw richting de Christiaan de Wetstraat, via dezelfde route. De beestachtige wind van de ochtend en de vroege middag heeft zich teruggetrokken. Ook regent het niet meer. Hoe was het weer een jaar geleden? Ik kan het me niet meer herinneren. Zoals ik me zoveel niet meer kan herinneren.

Aan de keukentafel, boven de Frans-Diemense wildsoufflés, weet Flora, Lucas' zusje, het gevoel goed te verwoorden: er is iets afgesloten, er is een jaar voorbijgegaan aan eerste dingen zonder Lucas. Kerst volgde al snel op zijn verdwijning, daarna Oud en Nieuw, Pasen, verjaardagen, zijn eigen verjaardag, de dag waarop hij midden in de nacht moest worden meegenomen naar het crisiscentrum. En nu deze dag. Nog vaak zie ik Lucas in gedachten langs het spoor lopen in Diemen, in de duisternis van de zeer vroege ochtend. Ik durf niet te bedenken wat er door hem heen moet zijn gegaan die lange momenten voor hij zijn laatste stap op het spoor zette.

We rijden naar IJmuiden, Flocco, Anouk, Flora en ik. En niet te vergeten hond Bruno! De hemel omineus en duister boven de snelweg, maar eenmaal op het strand aangekomen houdt de wind zich nog steeds koest. In het oosten verschijnt zelfs een eilandje blauwe lucht, en in het westen knipoogt de zon koperrood en goud door de loodgrijze wolken en weerschijnt op de puntige, schuimende golven; Turner verandert in Monet. Het is een adembenemend gezicht. Als door hogere machten speciaal en op bestelling voor ons uitgekozen, deze omstandigheden. De gloeiende rode zon, de massieve grijze hemel, de enorme zee geven een bijna epische glans aan het bescheiden ritueel dat we uitvoeren ter nagedachtenis van Lucas. Anouk spreekt enkele woorden. Daarna leggen we rozen in de langzaam toerollende golven en enkele takken die Lucas tijdens een van zijn laatste dagen in zijn wanhoop van een boom had getrokken en in stukken gebroken. Ook vertrouwen we voorzichtig enkele handen met as toe aan het water, er nauwkeurig op lettend dat Lucas niet wegwaait! Bruno drentelt de hele tijd ergens op de achtergrond, toch niet helemaal op zijn gemak bij die gigantische watermassa, zo lijkt het.  

Nog een tijdje staan we daar naar zon en zee te staren en naar de rozen en takken in het zand. Voor me zie ik Lucas zoals hij was als hij lachte. Hij zat dan altijd, althans zo herinner ik het me, een beetje voorover en hij lachte zacht, een beetje grinnikend, niet voluit, alsof hij een regel overtrad en niet zich niet helemaal durfde te laten gaan, maar aan zijn ogen zag je wel degelijk dat het een oprechte lach was en als je helemaal geluk had, bijvoorbeeld als je echt een goede grap had gemaakt (en dat doe ik toch zo nu en dan), ging die aarzelende grinnik over in een volle, klaterende, welluidende lach en voelde je je als aanstichter van die lach even de koning te rijk. Die gedachte houd ik vast terwijl we naar IJmuiden rijden om vis te kopen. Terug in Amsterdam wachten paarse spruiten en asperges!  

Zo eindigt een merkwaardige mooi-trieste dag van een heel merkwaardig jaar. Het is eerste volle jaar zonder Lucas. Daar zullen er nog vele van volgen, maar wennen zal het nooit.   

- Tim

Frits Marnix Woudstra geeft boek uit!

Op onze foto: De gevierde schrijver met (een alvast) nieuwe fiets voor zijn

comfortabele schrijverscabine ter Epies Sentrum te Driemonden poserend.

Amsterdam 12 december 2014

Afgelopen week is  bij uitgeverij Bezige Bij-Thomas Rap, na rijp beraad, besloten

om met  tekenaar-schilder Frits Marnix Woudstra als schrijver in zee te gaan.

Hij blijkt ook heel erg goed te kunnen schrijven!

De man zelf:'Piet Schreuders, een oude vriend van me, tipte mij door me te 

adviseren contact op te nemen met Marga Deutekom van Thomas Rap.

Ze las het Blijvend Ontgoocheld-boek, korte verhalen over het plotselinge

vertrek van Lucas Casimir Woudstra, onze zoon, en was onder de indruk. Vanaf dat 

moment hield ze me in de gaten en vroeg me om alle nieuwe verhalen naar haar door

te sturen. In de periode die daar op volgde schreef ik 16 brieven aan Lucas (en heel

af en toe kreeg ik een compact antwoord!)

Die brieven gaan een belangrijk onderdeel van het nieuwe, door Thomas Rap

uit te geven boek worden. Ze zijn werkelijk verschrikkelijk goed!'

Zoals het er nu naar uit ziet, komen er ook veel illustraties in het boek.

Werk van Roland Sips, knipselkunst van Anouk, de moeder van Lucas en Flocco's

vrouw plus schilderij en tekeningen van de schrijver zelf. 

Piet E. Schreuders gaat de vormgeving ter hand nemen (als -ie tijd heeft.)

Voorlopig wordt er nog gewoon stevig doorgeschreven en volgen zo af en toe

kleine besprekingen ter burelen van de Bezige Bij-Thomas Rap in het chique 

Amsterdam-zuid.

Toch nog, op de valreep van 2014, goed nieuws voor de familie Woudstra.

Lucas swingt!

Op een nacht teruggevonden door Anouk: dit door Lucas zelf

'geregisseerde' filmpje. Het stond op zijn witte Apple laptop in een mapje met vele korte filmpjes,

Ze laten zich lezen als een studie naar zichzelf, de wel zeer swingende Lucas Casimir Woudstra,

alweer praktisch een jaar vertrokken vanaf planeet aarde ...

17 december 2013 - 17 december 2014: 1 jaar zonder Lucas

17 december 2014 is het precies een jaar geleden dat Lucas afscheid nam 

   van deze grimmige wereld. Hij wordt door velen gemist. Het is onze wens

   hem die dag op eenvoudige wijze te gedenken. We zouden bijv om twaalf

   uur 's middags een minuut of 2 bij hem stil kunnen staan. Langer mag 

   natuurlijk ook. Denk wat je wilt, het hoeft absoluut niet droevig te zijn!

   (Een Lucas, die in goede doen was, kon erg grappig uit de hoek komen.) 

     

                                                            Anouk, Flora, Flocco Woudstra 

                         Verborgenheden

   Laat niemand uit wat ik deed en zei proberen af te leiden wie ik was.

   Er was een belemmering, die vervormde de daden en de wijze van mijn leven.

   Er was een belemmering, die weerhield mij vele keren als ik wou gaan spreken.

   Mijn meest onopgemerkte daden en mijn meest verhulde geschriften

   daaruit alleen zal men mij begrijpen.

   Maar misschien is het niet zoveel moeite, zoveel inspanning waard om mij te kennen.

   Later -in een volmaakter samenleving- zal stellig iemand anders, zoals ik geschapen,

   verschijnen en handelen in vrijheid. 

                                                                            

                                                                                           K.P. KAVAFIS

Pianoman

*

         Hier, op deze regenachtige zomerdag in Epies Sentrum is er opeens veel minder te doen. Je bewegingsvrijheid beperkt zich tot in het huisje. Als je naar buiten gaat, de tuin inloopt, word je direct getracteerd op nattigheid. De grasmat is zelfs zompig. Ideaal weer om mijn favoriete hobby te beoefenen: me vervelen.

      De regen druilt niet meer: ze valt bij bakken uit de hemel. Goed voor de watertonnen die eindelijk weer volstromen. Het geluid van regen en een eenzaam fluitend vogeltje. Verder is er niet veel. Natuurlijk denk ik aan mijn zoon, die in fotovorm naast mij staat (hier op het eikenhouten tafeltje, georven van Egon, mijn vader), fier glimlachend, in een zilveren lijstje dat tante Marlyse mee uit Spanje nam. In reliejef op de linkerzijde van de lijst een gebold teddybeertje en een veiligheidsspeld waar babyschoentjes aan hangen. Hoe weinig toepasselijk voor onze ruw overleden zoon, deze suggestie van pril geluk.

      Hoog in de Spaanse bergen staat nog zo een zelfde lijstje met foto van Lucas, buiten bij de olijfboom waar ik zijn stoffelijke resten omheen heb gestrooid.

Dag en nacht houdt mijn zoon daar de wacht, of is het de boom die dat doet?

Je bedenkt maar wat in noodgevallen, vandaar deze verstrooiing der as.

        Zojuist speelde ik een oude grammofoonplaat van Allen Toussaint (als bestand op mijn laptop), allemaal mooie melancholische liedjes waar inde piano meestal een hoofdrol heeft.Het zijn rustige nummers die bijv. From a whisper to a scream heten en Toussaint plaatst heel mooi en effectief zijn soulvolle, hoekige, maar ook fluweelzachte riffs.

         Ik liet Lucas eens deze liedjes horen en was ietwat bevreesd dat hij ze te sloom en ouderwets zoude vinden, maar hij luisterde stilletjes en was onder de indruk van het pianospel. ‘Zo wil ik ook leren spelen, pap!’

Ik leg hem uit dat Allen Toussaint uit het diepe zuiden van de VS komt, geen noten kan lezen en puur op gevoel speelt. Dat is niet te leren.

     Ik kan er nu nauwelijks naar luisteren, want deze piano-aanslagen zijn gevuld

met zwaarte, melancholie en dingen die wegdrijven en nooit meer terugkomen. Wellicht klinkt het drakerig, maar zo voelt het voor me.

        Lucas was een piano-man. Hij speelde behoorlijk goed en had een stevige leergierigheid/gretigheid.                                                                                                                         Hij wilde de noten kraken, onder de knie krijgen. Speelde, oefende net zo lang op een ragtime melodie totdat het ritme achteloos en losjes begon te klinken en swingen.

Soms lukte dat niet, dan werd het een houterige  interpretatie.

        Ik was daar vaak getuige van (van zijn pianospel!), want hij speelde in de woonkamer van zijn ouderlijk huis.

Er waren soms composities  waarvan ik dacht dat het klassieke stukken waren.

( Een onbekende compositie van Beethoven!?)

Bleken het achtergrondstukken van een  Japanse game te zijn, die hij op de computer speelde.

Nu hij dood is, zitten sommige melodieën wel in mijn hoofd, maar weet ik geen titels, waar ze vandaan komen. Frustrerend, want onvindbaar.

   ‘Hee, dat klinkt goed Luc, lekker losjes speel je dat!’

Lucas stopt even en kijkt op van de toetsen. 

‘Echt?’ ‘Dank je, pap!’.

Had ik het maar vaker gezegd. .